segunda-feira, outubro 04, 2004

O guionista interior.

Asomeime pola fiestra, alguen berrou que o asasino subía polas escaleiras nese intre, cunha refén nos brazos e un coitelo nas mans. Corrín cara a porta. Estaba entreaberta, coas chaves postas. Detivenme aterrado: que podía facer? ficar quedo e silencioso confiando que o asasino pasase de piso e seguise cara arriba? ou lanzarme cara a porta dun salto e tentar pechala co meu corpo dunha vez?...


cinema interior





Ese foi o remate dun soño meu de hai uns días. Podemos dicir que é un soño convencional, con ese ambiente de película de suspense, con toda-las compoñentes clásicas do terror psicolóxico mil veces vistos no cinema. Ao guionista interior prestoulle facer unha obra de xénero. Nada de valor esta vez, un producto standard para un telefilme de domingo.
A piques estaba de despedir fulminantemente o meu guionista interior coa auga da ducha cando pensei nas chaves. Achegábame a porta pensando en pechala silenciosamente e vin as chaves postas na cerradura, brilantes. E lembro que pensei nas consecuencias de pecha-la porta, coas chaves aí, facendo o ruido que me delataría. Lembro ese xiro no guión, esa contrariedade que precipitou os acontecementos, ese dato que forzou o dilema entre permanecer agochado ou saltar sobre a porta, sen posibilidade de mezclar as alternativas e pechar a porta caladamente. Un recurso ben metido, un truco caseque imperceptible, coma os trucos deben ser. Lembrei as chaves na porta que me separaba do asasino e decidin darlle o meu guionista interior outra oportunidade mais, non fora que estivese a tirar un talento que eu non teño esperto.