ghrafica.

conversacións alleas

2005-10-16T03:43:00.000+02:00

rapaz 01- No entiendo como ganan tanto dinero, de hecho no entiendo como venden eso y la gente lo quiere
rapaz 02- ...
rapaz 01- alguien debería hacer algo, se forran a costa de nosotros y todos tan tranquilos...
rapaz 02- que le vamos a hacer..Es la ley de la ofensa y la demanda.

Conversacións que se escoitan nos lugares públicos... Outra idea desas que un tiña e agora ve realizada.

Cartas ao director

2005-09-13T01:35:00.000+02:00

Estes son os contidos dunha carta de dúas páxinas que atopei esta mañá ás 12:10 tirada diante da entrada da miña casa. Eu xa vira os papeis marelos onte a noite mentres paseaba a Ron, pero non lles prestei atención. Hoxe seguían no mesmo sitio, sen nada que os suxeitase, no chan diante da porta. Transcrita literalmente:

Querido Juan:
Si lo hice es porque te quiero y no te olvidare ( sic) aunque tu me perdones, tenía que contarte la verdad, era demasiado peso en mi corazón si no te lo decía.
No es mi culpa que mi pasado sea así. Yo no quería que te me ~~enterases de esa forma~~ dejaras por culpa de mis extrañas habilidades. ~~El hechizo que viste lo hize por herror~~ (sic) Espero que esta carta llegue a tus manos.

Na segunda páxina, escrita nunha caligrafía mais adulta e mais ilexible, continúa ( ou empeza de novo. Ou é outra mensaxe distinta grapada á anterior):

Las tardes a tu lado han sido inolvidables pero entiendo que ahora que conoces la verdad no desees volver a verme nunca jamás.
Cada vez que recuerdo tus besos tan cálidos y sinceros, un escalofrío recorre todo mi cuerpo.
Lo admito, me gustaría cambiar mi pasado pero no puedo y creo que la gente tiene derecho a equivocarse pero no sé si mi error tiene algún perdón. Te ruego lo pienses.
Siempre tuya
Angie

Cultura Popular

2005-08-03T03:03:00.000+02:00

Somentes neste pais un pode estar nun furancho diante dunha cunca de viño, unha empanada e unha tortilla de patacas e escoitar como o descoñecido veciño de mesa ( un labrego por xubilación, calvo, sonrosado e espilido) nos conta a todos como foi a misteriosa morte de Richard Strauss por triquinose. Ainda que investigacións posteriores convencéronme de que o posible morto por triquinose é en realidade Mozart, o que non esqueceu o narrador foi o papel do porco na historia, como arma do delito, cargada de triquinose.

Se va el caimán.

2005-06-28T01:32:00.000+02:00

Eu Confeso

2005-05-06T03:35:00.000+02:00

Confeso que cando vexo unha idea xenial nalgures, teño que frearme para non plaxiala. Por exemplo...

Inconstrucción

2005-04-16T03:13:00.000+02:00

Hai verbas que se pegan a nosa lingua como esas parviñas moscas adheridas á tira de cola que poñían antes nas tascas. Xa está a quedar algo murcho o termo, pero levamos unha época farturenta de deconstrucción. Creo que non houbo cousa, idea o concepto que non fora sometido ao alquímico proceso da deconstrucción. Eu que nunca fun moito de filosofías ( iso llo deixo ao Juanjo), sempre imaxinei a deconstrucción como a matanza pero sen berros. Unha operación limpa e precisa no corpo suoroso das ideas. Preciso pois o símil: A deconstrucción é como a matanza do porco seguindo as instruccións da Xunta.
Pode ser que a deconstruida deconstrucción sexa substituida no falar cotián por outra palabra. Se se me permite, eu voto porque sexa a inconstrucción. A inconstrucción trata simplemente do que non se fixo, asi que si esta verba triunfa no hit parade do léxico, a todos nos será moi doado atopar o momento de usala. Estamos feitos en parte do que deixamos de facer.
Por exemplo, Stalin, ese terno e sorrinte avó, que lamentablemente para os rusos non era moi dado a inconstruir as súas cadeas siberianas, imaxinou unha Moscova digna do capitán sky que deixou, claro, inconstruida. LeCorbusier tamén ten a súa casa dominó inconstruida, e iso que era unha solución habitacional do mais xeitosa. Tódolos arquitectos, pintores e creativos teñen o seu alpendre cheo de inconstruccións que podería listar aqui ate o infinito, pero iso son inconstruccións privadas, que se suman ó cento de abandonos e preguizas que todos levamos nas costas, colgados coma un paraugas da chaqueta dun vello.
As inconstruccións comúns son as que nos acompañan como espectros, non coma lastres. As que afectan a unha cidade, a un pobo enteiro, a unha cultura. Eses xiros dos acontecementos que impediron a realización dun pasado distinto. As ilusións truncadas. As inconstruccións que parecen de fume son as lendarias e as sentimentais. Por exemplo, o Vigo que nunca foi. Aí temos unha inconstrucción que funciona como unha lenda urbana nas conversas da intelligentsia e mesmo da pailántsia. Unha cidade que rivalizaría co da Stalin, co Nova Iorque do flatiron, coas metrópoles atlánticas. Unha cidade inconstruida que vive como recordatorio no medio das rúas da cidade real. Un arrepentimento. Un foi que non foi.

Teño un proxecto gardado na carpeta das inconstruccións que consistiría en traer as cidades incostruidas a visitar as cidades feitas. Hai edificios que foron destruidos porque eran o comezo da cidade inconstruida e cando se abandonou o proxecto, foron borrados do mapa como si da proba dun delito se tratara. Hai maquetas dos proxectos inconstruidos. Hai maquetas destruidas de cidades inconstruidas. Hai debuxos e planos. O meu proxecto consistiría en usar uns potentes proxectores para superpoñer as imaxes do que non foi sobre a faciana do que é. Unha forma de engadir á realidade unha capa de futuribles resesos. Unha viaxe no tempo ( non sei se o pasado ou o futuro). O meu proxecto está deseñado só para poder ser visto de noite, cando as pantallas de proxección das fachadas se prestan a estes xogos. E podería ser un bo momento, unha noite calquera, na que un peatón vai ver as pantasmas da súa cidade, na que sae por fin as rúas a santa compaña do urbanismo.

Hai unha regla non escrita no eido da creación: Si un proxecto inconstruido se fai público nun foro que non propiciará a súa construcción, a súa posta en común funciona coma a súa acta de defunción. Poderá resucitar nas mans doutro, pero é difícil que quen o comparte reuna xa nunca as forzas para realizalo físicamente. O seu enunciado sustitue a súa presenza. Asi que, se non hai algún xestor cultural, mecenas ou demente adiñerado a ler esto, sabede que esto que vindes de ler é unha pedra nova no grande galpón da inconstrucción.

Gunkanjima, mon amour

2005-04-04T04:14:00.000+02:00

Despois de moitos traballos e moitas desganas, de paróns e recomezos, de ledicias variadas, dispúñame a retomar este abandonado blog e facelo relatando a historia de Gunkanjima, a illa barco-de-guerra que está a unhas millas da costa de Xapón. Parecíame unha historia atrainte e misteriosa da que nunca oira falar. Fun documentarme a google e quedei estarricado cun dato: Ademais das páxinas xaponesas e anglosaxonas que falan da illa, no posto 10 da busca aparece un post escrito en galego no blog de Galupín que fala sobre o tema.

O post comeza asi:
"Cando atopei Gunkanjima non me sorprendeu tanto a curiosidade da súa existencia como a sensación de que algo así tiña que existir. (...)"

Pois ben, Galupín, eu podería ter pensado o mesmo sobre un post escrito en galego sobre Gunkanjima. Pero fun un home de pouca fe.

2005-03-03T01:17:00.000+01:00

Se fora eu un ghicho deses moi taxantes e categóricos, diría que so me interesa a xente dun tipo, diría moi rufo: Eu somentes aturo ós artesans. Pero non son tal.
De tódolos xeitos, voume decatando que teño un interese especial po-la xente que usa as mans para face-lo seu traballo. De sempre me fascinaron os músicos, os cociñeiros, os ebanistas ( carpinteiros de ribeira valenme tamén), os maquetistas, os pintores, os canteiros, os deseñadores e mai-los escultores, os arquitectos que construen, os xardineiros, os debuxantes, os impresores, os albaneis, os pescadores e , dende hoxe mesmo, os xastres.

2005-02-27T20:08:00.000+01:00

Ven de cumplirse o oitavo cabodano do asasinato dun tal Jose Luis Cabezas na Arxentina. Non sei moi ben quen era este nacho, o que me ten indignado é que un dos responsabeis da súa morte é Krusty. Vía Visualmente, outro blog adicado o deseño, sobre todo de xornais. Aí mesmo podemos atopar as breves reflexións de Rodrigo Sanchez, o multipremiado director de arte dos suplementos do xornal El Mundo, e a partires dagora coñecido como "o único non americano ó que os americanos respeitan".

Revistas, revistas, revistas, revistas, revistas. Canto me gustan e qué pouco me gusta le-las. Menos ainda que os xornais.

Xulgando os libros polas súas cubertas. E non perdan o logo, por favor.

As tipografías do 2004. Según Typographica, claro. Para outros segue a ser a maldita Helvetica.

Procrastination «Only Robinson Crusoe had everything done by Friday.» —Author Unknown.
Vía Soberan

2005-02-18T18:03:00.000+01:00

Veño de recibir no correo o cartel de yulisan. Si, a medium que traballaba co profesor Alba. Agora ando na busca dun cartel de Kellar o mago. ¿poderá ebay facerme feliz? E xa que estamos, quero saber por qué ós magos lles soplan na orella uns demos vermellos e pequerrechos.

David Byrne ten un blog. De sempre foi unha mestura de artista naif e downtown cultureta, asi que o blog chámase "a miña vida ó revés" ( my backwards life). Moita viaxe, algo de música e un pouco de cotilleo cultural.

Anuncio nova tendencia literaria: Axiña veremos moitas novelas publicadas coma unha colección de contos. Non unha recompilación de contos. Mais ben unha serie de historias aparentemente independentes pero que conforman unha historia xeral. Unha trama global e tramas episódicas para cada conto. Como unha serie de TV. Perfectamente deseñada para os nosos despistados cerebriños de mosca. A min paréceme ben e a idea non é tan nova, pero crédeme, pronto veremos moitos deses. Cada vez cústanos mais manter a atención nunha historia longa. De feito eu son famoso por empezar a ler un libro de microrrelatos hiperbreves e deixar un deles pola metade.

Vellas tiras comicas. De sempre o meu favorito é Krazy kat. O debuxo dese rato é sen dúbida unha obra mestra. Ten un aire co Sparky de Chris Ware. Ademais de talentoso debuxante e aburrido guionista, Ware é un deseñador gráfico de altura. E un tipógrafo de maior altura ainda. Agora alguén recopilou e construiu algunhas personaxes e lugares que aparecen nos libros de Jimmy Corrigan, O pícaro mais listo da terra e os números da Acme Novelty library.

Ai, as fotos de Richard Ross. Tantas e tan boas.

2005-02-12T03:46:00.000+01:00

Sempre quixen facer unha colleita (fotográfica para comezar) de carteis, sinais, rótulos, luminosos e demais Efímera Popular Galega denantes que a cocacola e mais a estrellaghalisia acaben con todo-los restos de valor. Si, seica como se fai en América cos carteis de onte e de hoxe, cos rótulos en Pittsburgh ou coas licorerías de Nova Iorque, cos cadavres de Las Vegas, cos sensacionais mexicanos, ou o que fixo o deseñador América Sanchez con Barna.

Un libro que se poida mercar nunha libraría xeitosa, un pouco coma o bookstop de Houston, TX, un teatro/cinema reconvertido en libraría, co seu café incluido. Unha vez rematado o libro, se non atopo editorial que o queira publicar , tamén consta nos meus plans crear unha editorial como esta, e publicar libros tan fermosos coma este. Ou, alomenos, libros con portadas así de boas e contidos tan mediocres como todos os demais..

Por suposto crearei esa editorial na capital editorial da Galiza ( pausa valorativa). Capital asardiñada da gueivota. Gueivota coma rata do ceo, non como luminosa máquina de voar.

2005-02-11T01:54:00.000+01:00

Como xa uso este blog somentes como almacén de ligazóns, aí va un feixe delas:

Por suposto compre comezar recomendando a estupenda opera prima da pouco "prima" estrela mediática e nembargantes amiga, Almu.

Non é improbable que algún día atopemos o libro de Almu neste blog no que podemos atopar as cubertas dos libros que aparecen na prestixiada lista do Niu Llor Taims.

O blog de Keith Tam, profesor de deseño e tipógrafo. A súa fonte Arrival xa está na miña lista da compra.

Un blog sobre deseño de xornais con especial atención a novidades dentro do sector e redeseños de cabeceiras famosas. Ogallá os responsables de certo periodico local tome nota. Mesmo conseguiría ser mais Xornal que Local.

Os resultados dun concurso de deseño no que me gustaría destacar esta aportación, esta e por suposto esta

2005-01-21T20:52:00.000+01:00

wishlist

2004-12-17T14:46:00.000+01:00

¿Dixen por aqui que o meu "cumple" foi o venres pasado? ¿ e que o nadal xa está enriba de nós? Non, non o digo con doble intención, pero si alguén pensa que DEBE facerme un agasallo, eiqui van dúas suxerencias: unha e dous

tiporganismos

2004-12-17T01:11:00.000+01:00

Poucas veces teño ganas de remolla-los pés nas mornas augas da programación. Mais se a mesturamos coa tipografía, os meus dentes comezan a medrar.... Pasen e vexan.

Born in the U.S.S.A.

2004-12-01T02:45:00.000+01:00

Un auténtico panfleto norteamericano dos anos 60 en formato comic sobre os males do "godless communism". Pódese atopar eiqui. Só dicir que comeza cun prólogo do mesmísimo J. Edgar Hoover e tenta nos relatar a nova vida dunha familia media norteamericana se os Estados Unidos pasaran a estar baixo a dominación sovietica, mudando de súpeto na Unión de Estados Soviéticos de América.

letras con contido

2004-11-28T20:23:00.000+01:00

Xa é hora, querido pirata, de que merques as tipografías que usas. Esta é unha boa oportunidade de facelo, conseguir unha revista e un par de carteis deseñados por emigre e eboy, xa de paso axudarás en proxectos de construcción en India e darás unha oportunidade a alguns orfos de Uganda. Menudo choio.

Polo lombo

2004-11-25T19:39:00.000+01:00

Esta podería ser unha forma de organizar a miña biblioteca. Unha forma definitiva de abrazar a miña profesión e cargar o meu mosquetón detrás da bandeira da forma para darlle o seu merecido ó fondo.

Política

2004-11-11T02:51:00.000+01:00

¿Cara onde nos diriximos se a esquerda sofre de complexo de Edipo e a dereita sofre dun agudísimo síndrome de Estocolmo?

O nome de Colombo.

2004-10-19T23:57:00.000+02:00

As leis de propiedade intelectual teñen (menos mal) limitacións. Hai unha morea de cousas que non poden ser rexistradas. Por exemplo os mapas. Semella lóxico que un non poida rexistrar como súa unha configuración xeográfica. Non podemos camiñar por unha paisaxe cuxa forma, cuxa relación espacial, cuxa imaxe mental sexa propriedade dunha persoa. Pero tamén sabemos que é un delicto coller un mapa dun atlas xa publicado, copialo e vendelo como se fora noso. O mapa, rexistro de fronteiras, é unha "tierra de nadie" no anguloso territorio do copyright.
Se un mapa dun territorio é exacto ( e, inocentes de nós, pensamos que tódolos mapas o son) non terá diferencias con ningún dos outros mapas dese espazo. Parecería entón imposible distinguir un mapa orixinal dun mapa plaxiado e sería moi probable que tódolos mapas foran meros clons dun só mapa orixinal, obra daquel primeiro xeógrafo que si se tomou as molestias de crear o plano primixenio partindo da súa propria medición. E xa podemos imaxinar que aqueles primeiros xeógrafos e agrimensores tiveron en conta esta contradicción e tomaron as súas precaucións para que ninguén vivise de duplicar o seu traballo. Imaxinando un caso de plaxio, pensaron que terían que demostrar ante un xuiz que o mapa plaxiado era en efecto unha copia, e non unha obra igual á súa, pero de creación propia.
A súa resposta a este problema foi sinxela: engadir no mapa un accidente xeográfico inexistente. Inventaron rios, vales, regatos, montes, fontes e fragas que rexistraron como certas e soterraron nun lugar remoto do terreo. Asi, si alguén fora copiar o seu mapa, reproduciría un accidente xeográfico que somentes existía nos seus imaxinativos miolos. Ese non-lugar inventado polo xeógrafo é unha tea de araña onde esperaba capturar o cartógrafo plaxiador.

Hai moitos anos, Fred L. Worth, un escritor norteamericano recopilou miles e miles de datos para un libro diso que os anglosaxóns coñecen como trivia, eses datos anécdoticos de tódalas disciplinas do coñecemento. O libro foi un gran éxito. Anos despois, unha compañía de xogos de lecer sacou á venda un novedoso xogo de mesa que arrasou nos anos oitenta. O seu nome era trivial pursuit. Cando Worth viu as tarxetas das preguntas, decatouse de que estaban extraidas literalmente do seu libro. A inicial carraxe foi seguida dunha sensación de espectación: A súa tea de araña tamén esperaba unha prea.
Tomando como exemplo as prácticas dos cartógrafos, Fred Worth deixou rexistrado un accidente inexistente no seu mapa do saber. Agochado na morea de datos, datas, nomes e feitos, introduciu unha combinación de pregunta e resposta que él mesmo inventou para evitar o plaxio. Rebuscando nas tarxetas do trivial pursuit, atopou a súa trampa: No apartado de televisión, leu a pregunta: ¿ Cal é o nome de pila do tenente Colombo?" e non tivo que revira-lo cartón para buscar a resposta. Él sabía que fora él mesmo quen inventara a resposta para esa cuestión, pois nos moitisimos anos nos que se emitiu esa serie nas televisións de todo o mundo, o nome de pila do tenente protagonista nunca foi revelado. Esa foi a base dun xuizo que enfrentou a Worth cos fabricantes do popular xogo de mesa e que non foi admitido a trámite porque os fabricantes do trivial pursuit demostraron que si usaran datos do libro de Worth mais tamén sacaran información doutras fontes. A tea de araña quebrou e a mosca fuxiu. Fronte a realidade inventada dos cartógrafos, os avogados fixeron valer outra realidade mais prosaica: Si un copia dunha soa fonte, é plaxio. Se copia de varias fontes, é investigación.

subdeseño desenrolado.

2004-10-16T04:00:00.000+02:00

Nunha conversación cun colega de profesión que traballa no estado, xurde o tema da pretenciosidade no deseño gráfico. A conclusión á que chegamos é que esta é un rasgo dos mercados subdesarrollados. É neses eidos nos que o deseño gráfico ten que rechamar para xustificar a inversión, ten que prometer o que non é e, o peor de todo, neses mercados do subdesarrollo, o deseño é de diseño.

Nota Mental

2004-10-06T01:42:00.000+02:00

Reler unha e outra vez este post en design observer sobre ese desastre chamado ITC Garamond. Tentar entendelo. Meter un comentario absurdo e engadir ao curriculum: Colaborou nun texto con Mathew Carter, Erik Spiekerman e Jonathan Hoefler. Reler outra vez. Tentar entender os razonamientos. Tentar entendelo todo.

O guionista interior.

2004-10-04T16:56:00.000+02:00

Asomeime pola fiestra, alguen berrou que o asasino subía polas escaleiras nese intre, cunha refén nos brazos e un coitelo nas mans. Corrín cara a porta. Estaba entreaberta, coas chaves postas. Detivenme aterrado: que podía facer? ficar quedo e silencioso confiando que o asasino pasase de piso e seguise cara arriba? ou lanzarme cara a porta dun salto e tentar pechala co meu corpo dunha vez?...

Ese foi o remate dun soño meu de hai uns días. Podemos dicir que é un soño convencional, con ese ambiente de película de suspense, con toda-las compoñentes clásicas do terror psicolóxico mil veces vistos no cinema. Ao guionista interior prestoulle facer unha obra de xénero. Nada de valor esta vez, un producto standard para un telefilme de domingo.
A piques estaba de despedir fulminantemente o meu guionista interior coa auga da ducha cando pensei nas chaves. Achegábame a porta pensando en pechala silenciosamente e vin as chaves postas na cerradura, brilantes. E lembro que pensei nas consecuencias de pecha-la porta, coas chaves aí, facendo o ruido que me delataría. Lembro ese xiro no guión, esa contrariedade que precipitou os acontecementos, ese dato que forzou o dilema entre permanecer agochado ou saltar sobre a porta, sen posibilidade de mezclar as alternativas e pechar a porta caladamente. Un recurso ben metido, un truco caseque imperceptible, coma os trucos deben ser. Lembrei as chaves na porta que me separaba do asasino e decidin darlle o meu guionista interior outra oportunidade mais, non fora que estivese a tirar un talento que eu non teño esperto.

nushu

2004-10-03T17:47:00.000+02:00

Atrapar a Shakespeare.

2004-09-19T04:21:00.000+02:00

Disque as obras de William Shakespeare foron editadas coma pamfletos de baixa calidade chamados quartos polo xeito en que foron impresos. Estás edicións pataconeiras son as únicas fontes que os estudosos manexan para albiscar no universo do escritor que non deixou manuscritos. Ao xa coñecido misterio ao redor da identidade do escritor inglés, temos que engadir a incertidume que rodeia os proprios textos definitivos da súa dramaturxia. Shakespeare fuxe dun chimpo cando os miróns o queren atrapar.

Cada un dos quartos conten un texto lixeiramente modificado da obra. Dalgúns se pensa que funcionaron coma work in progress, coma versións de traballo do autor. Doutros mesmo se pensa que son a transcripción das lembranzas dun actor que participou nalgunha representación da obra orixinal. Shakespeare convértese asi nun disque-disque e vólvese a agochar dos que o persiguen. Si a investigación continúa, atoparán mais verbas e mais bocas que se enredan na orixe da súa obra ata facer dela unha maraña impenetrable. Os textos tamén son as veces prantas que se pechan sobre si mesmas.
Sexa o que for, a beleza tipográfica e formal dos quartos tal coma foron impresos é innegable. E o website da British Library encol do tema é un lugar perfecto para tentar atopa-la pista do coello que sae da chisteira forrada de pel de coello que algún día pode ser que pertencese a Shakespeare.

Espertar. Acostar.

2004-09-11T03:26:00.000+02:00

Non hai moito que atopei esta frase, non sei onde, prendida dalgún papel, unha mañán moi cedo que ben podía ser unha noite moi longa.

Yo mismo, aunque parezca sorprendente, tengo hermosas ideas cada mañana. Pero la mayoría debo desecharlas porque su desarrollo necesita el acuerdo de lo real.

Xornal do pobo

2004-09-09T01:27:00.000+02:00

Aproveito estes intres para felicitar ó periodico checo Lidove noviny ( o xornal do pobo) que no ano 2001 decidiu rexeitar a tipografía creada por Stormtype para un redeseño da súa cabeceira despois de dous anos de traballo e seguir a utilizar a Times New Roman de Stanley Morison. E os felicito porque dende hai un tempo, nun moi honrado xesto pola súa parte, o deseñador da familia tipográfica decidiu que se non ía ser usada para o fin que foi deseñada, non pensaba gañar uns pesos con ela e decidiu poñe-las ó noso dispor de balde.

A imaxe do Forum

2004-09-03T01:53:00.000+02:00

As ironías da vida van facer que mesmo a única boa lembranza ( cecais a única) que quede do Forum das culturas de Barcelona sexa o seu "logotipo". Hai tempo, cando esa marca foi apresentada por primeira vez, suscitouse en mini-d unha pequena discusión encol dese traballo. Naquel intre eu dubidaba do apropriado da solución e cuestionei (non sen certa pedantería) certos aspectos da mesma. O tempo pasou e cada vez fun apreciando mais unha imaxe corporativa contemporánea, diversa e tamén moi diferenciada.
Cal foi a miña sorpresa esta mesma noite cando descubro que en xullo deste ano o proprio Pablo Martín ( capitoste de grafica. o estudio responsable do traballo do forum e moitos outros mais) fai un comentario nese blog respondendo a algunha cuestión daquela discusión e, mais importante, nos facilita o acceso á presentación que fixeron para os organizadores do evento. É unha magnifica oportunidade para botar un ollo indiscreto nunha presentación allea e gañar unha perspectiva mais completa do traballo visto dende o ollo do deseñador.

A presentación en si non é algo espectacular, é mais un documento de traballo. Sorprendeume o apartado tempo, no que se representa a liña temporal dende a presentación ( cores frías) do forum ate a finalización do evento ( cores quentes) mediante a modificación do código cromático da marca. É unha solución inxeniosa para apresenta-lo desenrolo temporal dun evento importante. Non se pode dici-lo mesmo das solucións tipográficas adoptadas e dalgunhas aplicacións da identidade.
Mais o conxunto da presentación é un percorrido moi interesante por un proxecto destas características da man dos propios autores. Para botarlle unha ollada non tedes mais que seguir as sinxelas instruccións que nos facilita o proprio Martín:

Debéis ir a www.grafica-design.com y clicar en Portfolio. Entraréis en la antigua web. Ahí clicar en Presentations y después en Forum 2004. El password es pres2004.

impulsos

2004-08-31T21:14:00.000+02:00

Hai unha liña que separa o que crea do que somentes recibe? Eu xa non podo elexir. Son o que son.
Unha cosa boa fará que sorría e desfrute un pouco. Pero unha cousa mellor fará que queira facer algo. Ás veces algo semellante ó que vexo, outras veces algo da miña colleita personal ( si é que iso existe). Coma se fose un pulo directo que me forzase a traballar. Hai tantas exposicións medio vistas, tantos libros interrompidos, tantos carteis vistos de esguello por esa ansia de participar no mellor. Como si o marabilloso non fose mais que uns litros de combustible creador que se comunican de persoa en persoa, unha pedra que atopas no camiño e indica que vas po-la boa senda ou alomenos que tal senda existe. Non me queixo, pero me gustaria tamén poder mirar como si non fora comigo, como si eu pasase por ai, nada mais, só ver. (Non saber, só ver.)

Nixies

2004-08-29T15:21:00.000+02:00

Hai uns días pensei nas pantallas dos despertadores, dos reloxios dixitais, das calculadoras. Creo que a solución para amosar (construir) os números é un bo intento, pero algo falla neles. Non sei si é a tecnoloxía ou a tipografía, mais queda moito camiño por andar. Entón atopei os nixies. Digamos que os nixies son os únicos reloxios que non odio mirar.

Como números conservados en formol, os nixies amosan o tempo coma un especimen capturado nun tarro de cristal, as cifras como insectos-pau de lume. Conforman unha especie nova no eido da tecnoloxía, unha sorte de "ciencia sucia". Teñen unha fasquía estrana, como de película de Tim Burton. Son o despertador de Frankenstein, o reloxio de parede dun científico tolo, a alarma do rocket scientist. Unha esperanza polvorienta nun mundo de plastico crema.

Para saber mais:
Nixie Tube Clock Project
Nixie clocks
Galería Nixie

Condición nacional

2004-08-29T04:03:00.000+02:00

Non sei se nos axudaría a entender mellor a nosa esencia galega o interiorizar esta frase de Amelie Deuflhard, comisaria artística, ó referirse ó volkspalast no xornal El Pais de onte.

" Un visitante desprevenido no sabría decir si encuentra delante de una ruina del pasado o del armazón de algo nuevo. En términos artísticos, es un limbo extremadamente productivo"

Como primeira medida, poderíamos tentar aplicala ó paisaxe urbano galego.

desenho portugués.

2004-08-27T20:05:00.000+02:00

Uns días ó outro lado da raia foron dabondo para constatar uns poucos feitos:
. O desenho portugués ten certa semellanza co inglés, pero non tanta como eles quixeran poder dicir. E non tan pouca como os ingleses quererán pensar.
. Cando un portugués quere facer ver que o seu deseño é moderno, só necesita duas cousas: unha tipografía moi fina ( coma patinhas de mosca) e usar unha cor verde áceda.
. Respecto as tipografías, nunca vin tanta proliferación da Apex sans en tan pouco tempo. Confeso que me contaxiaron da febre. É unha preciosidade.
. A situación do grafismo en portugal é ( como non) moi semellante á galega.Unhas poucas mostras de traballo coidado e valioso entre unha morea de lixo visual.
.Tamén ese lixo é moi semellante ó galego: vanse retirando os vellos carteis, sinais e grafismos antigos, que conservaban alomenos un encanto vernáculo e substitúense por horrorosos carteis saturados de tipografías e cores ( ou corels).
. A televisión pública portuguesa é un desastre absoluto no que atinxe a imaxe propria. Os contidos son os axeitados para algo que é televisión e público ó mesmo tempo. É dicir, un bodrio.
. Dende a eurocopa, milleiros de bandeiras portuguesas adornan casas, tendas e coches. Paréceme ben, pero fan que inconscientemente, por analoxía, un vaia sempre pola rúa pensando que esta a piques de pasar unha procesión.
.Co gallo da eurocopa, mcDonalds imprimiu os vasos de papel cun deseño moi curioso, unha mistura moi interesante de motivos tradicionais cun tratamento contemporáneo.
.Este ano non puiden atopar unha revista cultural portuguesa moi interesante. Chamábase embigo ( non é perfeito?) e tinha unha portada fermosisima. Os contidos, como sempre nestas revistas, eran absolutamente prescindibles e predecibles.

Esa incerta sensación

2004-08-17T18:20:00.000+02:00

Neste traballo, é normal sentir esa incapacidade de atopar a solución ó problema apresentado, de non "da-la talla", de sofrer ese bloqueo mental. Pero é moito peor cando penso que, moitas veces, si ese fracaso ocorrera, ninguén se daría conta e no peor dos casos, mesmo sería felicitado polo resultado.

arte na rúa, pero de verdade

2004-08-17T05:02:00.000+02:00

Non creo que ninguén dubide xa que o graffitti sexa unha forma de arte. Os únicos que o fan son aqueles incautos que ousan se facer esa pregunta ante o resto de expresións artísticas de formato mais convencional. Eu mesmo afirmo que as pintadas son arte, ainda que non sempre engado o pouco que significa para min esa clasificación.

O problema pode aparecer cando os baixos do meu edificio e a entrada do meu garaxe aparecen ilustradas polos grafiteiros locais. Si, é arte, pero ¿ quero ter esa arte na miña casa? ¿ podo queixarme do emplazamento desa arte ou parte da raison d´etre desa obra é o seu emplazamento forzado, esa obligación a ve-la?

Nalgunhas cidades occidentais, os poderes públicos reservan un espacio, un muro de certas dimensións para que os artistas do spray se entreteñan pintándolo. É unha solución moderna e civilizada, pensan eles; por unha banda permito esa expresión artística e por outra a limito nun espazo determinado, tentando que a súa disposición intencionada faga esquecer o pouso vandálico que podería deixar. Eses muros sempre teñen un aquel moi triste, como obxectos fora de lugar, como simulacros doutra cousa. Son, como as vellas "escupideras", unha contradicción de termos no noso entorno, unha mostra mais da capacidade enorme que ten a sociedade de fagocitar mesmo os seus despoxos e apresentalos como un triunfo mais. Se eu fora graffiteiro, creo que me adicaría a pintar de branco eses muros e, como moito, pintaría cunha plantilla unha señal que prohibise facer pintadas e ficar carteis xusto nese muro.

¿estamos pois na obriga de aceptar o graffiti alí onde o artista decide emplaza-lo? Carlos Segura parece ser contrario a esta opción. Eu ainda dubido.

caixas cheas por fora

2004-08-17T03:34:00.000+02:00

Colle unha caixa. Desfaina, pintala, faille uns buratos, fai o que queiras con ela, mais non esquezas tirarlle unha foto e que a vexamos todos eiqui.

Apresentandonos

2004-08-16T04:16:00.000+02:00

Comeza eiqui GHRAFICA, un novo blog en galego encol do mundo da creatividade, o deseño gráfico, a cultura e o que xurda. Poucas veces se pode saber o que vai resultar do que recén nasceu, pero neste caso a incertidume é maior. Espero perdoen de antemán a miña irregularidade, as miñas limitacións e o meu castrapo. Benvidos.